Blog: 'Musiceren en componeren is een vorm van koken'

Blogger Renato Proper, cultuurliefhebber in hart en nieren, bezocht op zaterdag 12 oktober 'Brood & Wijn - The Five Senses' in Arminius. Dit concert was het derde in de rij van de serie 'Het Vlaams Kwartet'. Het publiek genoot van muzikale amuses en Vlaamse lekkernijen. Talentvolle musici die studeren aan het Rotterdams Conservatorium (Codarts) verzorgden de muziek. Lees meer over het concert in deze blog.

'Musiceren en componeren is een vorm van koken'
Als ik vijf minuten voor aanvang de Arminiuskerk binnenloop, hangt er een gespannen sfeer in het publiek. Dat ondanks het feit dat sommige muziekliefhebbers braaf met een sneetje brood en een glas wijn in de bankjes zitten te wachten tot de muziek begint. Er wordt gefluisterd. Pas als de presentator van vanmiddag Huib Ramaer ons, het publiek, vertelt dat ‘musiceren en componeren een vorm van koken is’, wordt het meteen een stuk gemoedelijker. Helemaal als er wordt gemeld dat we tijdens het concert gerust wat brood kunnen pakken of een nieuw glas wijn kunnen halen.

Stiekem een klein hoorcollege
Deze aftrap en opzet van de middag is verfrissend te noemen. Ook bij mensen in het publiek valt er zichtbaar een juk van hun schouders. Alsof de Arminius plotseling een kroeg is geworden waar je naar je favoriete band komt luisteren. Een beetje geroezemoes bij de bar, sommige mensen staan te kijken, andere mensen zijn weer gaan zitten. Zelfs de borrelnootjes worden in de maat van de eerste sonate van Telemann vermalen door de kiezen van een bezoeker. Na de eerste sonate krijgen we een amuse voorgeschoteld op orgel door Geert Bierling. Na dit korte stukje muziek verandert de middag even in een hoorcollege, waarin wordt uitgelegd dat Nederland voor veel grote componisten van belang was. Wist u bijvoorbeeld dat Vivaldi zijn Vier Jaargetijden in Nederland heeft laten drukken omdat het drukken van noten hier veel beter was? Ik wist dat in ieder geval niet, dus ik heb in ieder geval nog iets geleerd.

Als klassieke Silly Symphonies van Disney
Als we eenmaal op zeer ontspannen, achterover leunende wijze zijn aanbeland bij het toetje, stukken van de moderne Franse componist Eugène Bozza, word ik zowat in mijn gezicht geslagen met film in gedachten. Het getalenteerde fluitkwartet speelt delen van zijn Jour d’été à la montagne, dat vanaf de eerste noot klinkt als de klassieke Silly Symphonies van Disney. Terwijl ik met een brede grijns zit te luisteren naar het Rotterdamse Orgeldagen concert zie ik willekeurige dieren in zwart-wit ontwaken in een bos. In het tweede deel zie ik ze ploeteren tegen een storm in. Blaadjes, struiken, houten regentonnen, alles vliegt ze om de oren. Ik vraag me dan ook af Bozza stiekem niet de hofcomponist was van Disney.

Cheers to that!
De liefhebbers, die je bij bijna alle muziek mee ziet knikken, applaudisseren alsof ze de muziek voor het eerst gehoord hebben en het fantastisch vonden. Misschien is het de wijn, misschien zijn het de stukjes brood met smeersels, maar de sfeer is uitstekend dankzij het eeuwenoude recept van de Romeinen: brood en wijn. Dat werkt niet bij alles, maar bij dit klassieke concert bewees de Orgeldagen dat het wel kan. Cheers to that!

Rotterdam. Miguel Santos. Pennend. Papierlijk. Dichterlijk. Prozaïsch. Lezend. Drinkend. Bloggend. miguelsantos.nl